Nieuws uit Frankrijk

La nuit des musées

 

Het was weer museumnacht in Parijs, een zeldzaam moment van naïviteit en opgewondenheid bij de Parijzenaars, waarbij iedereen zich voorstelt in duisternis en afzondering naar Delaunay of Delacroix te kunnen staren. Dat dit een aantrekkelijke gedachte is blijkt wel uit de overvolle stoepen en trappen, waar de wachttijden om het museum überhaupt binnen te komen kunnen oplopen tot een kleine twee uur. Eenmaal binnen wordt de stilte van de nacht direct ingeruild voor galmende gesprekken over onderwerpen die normaal worden behandeld om de stilte aan de dineertafel te verdrijven en een museumbar waar - net nu het tijdstip er geschikt voor is - geen alcohol geschonken wordt omdat een nachtvergunning ontbreekt.

Ik koos ervoor het Musée Rodin te bezoeken, nadat ik van vrienden had gehoord over nachtelijke rondleidingen door de tuinen van het museum, waar de beelden zich alleen zouden verraden door de bronzen reflectie van het schijnsel van een zaklamp, spaarzaam als aanwijsstok gehanteerd door de gids. Terwijl ik aansloot in de rij wachtenden op het overvolle voorhof, begon ik langzaam te begrijpen dat ook ik mij misschien had laten verleiden door mijn voorstellingen van afzondering en een gevoel van alleenrecht op de schoonheden van deze stad. Net alsof ooit aan mij alleen, in mijn werksterskamertje op 7 hoog, iets van al deze hoven, koepels en kathedralen zou toebehoren.

Ondertussen werd het volgende groepje in de rij afgeteld, waar ik ook bij zat, en liepen we weg van de schel verlichte oprijlaan, onder de ramen van de salon door, achter onze gids aan de tuin in. Steeds verder van de drukte van de entree af, staarden we voorzichtig naar gipsen studies in een serre alsof het exotische zangvogels in een voliere waren, bestuurden we een schimmige Balzac en liepen we langs enkele burgers van Calais, die in het donker haast niet te onderscheiden waren van de knokige lindebomen. Toen we achter in de tuin onder de bomen vandaan liepen, scheen een cirkelvormige vijver als een open plek in een bos en juist hier, met de kwetsbaarheid van een nachtdier dat zich even laat zien aan een waterplaats, stond la Grande Ombre.

Toen ik nog eens langzaam tegen de bronzen schaduw opkeek vanaf de voeten naar het gebogen hoofd, merkte ik dat het schijnsel van de gids vervangen was door het ronddraaiende zoeklicht boven op de Eiffeltoren, dat ritmisch de laaghangende wolken deed oplichten. Mijn groep was ongezien doorgelopen richting museum, mij achterlatend in het donker, waar er niks anders opzat dan op de volgende groep te wachten om mee de oversteek door het donker te maken terug naar het museum. Er was geen schilderij of beeldhouwwerk meer te bekijken maar voor even had ik mijn eigen plek in afzondering en duisternis gevonden en liet de stad, tussen het schijnsel door, zich van zijn mooiste kant zien.

Joris Lipsch
Architect in Parijs

Nieuwsgierig naar het werk van Joris?
Klik hier.

[ Nieuws uit Frankrijk ] | [ 1 ] | [ 2 ] | [ 3 ] | [ 4 ] | [ 5 ] | [ 6 ] | [ 7 ] | [ 8 ] | [ 9 ] | [ 10 ] | [ 11 ] | [ 12 ] | [ 13 ] | [ 14 ]

Draag bij!

Heeft u een bijdrage voor het prikbord? Laat het weten via e-mail of dit formulier.

Corejanne Lemmens
Taaltrainingen Frans
Bordeslaan 359
5223 MN 's-Hertogenbosch

06 124 192 00
info@corejannelemmens.nl

privacyverklaring

Taaltrainingen Frans