Nieuws uit Frankrijk

Column van Inez

Beste lezers,
Corejanne, een oud-collega van mij, vroeg me of ik wat wilde schrijven over mijn ervaringen in Frankrijk waar ik sinds 4 jaar woon met mijn man René en drie kinderen. Een hele eer!

Ile de France: zo heet de regio waar ik woon. La France zo heet het land eromheen. Een eiland in Frankrijk en het centrum van Frankrijk. Dat is het ook: de tegenstelling tussen “Paris” en de “province”. Een Parijzenaar in de provincie is bijna net zo buitenlands als een Nederlander in de provincie.

We wonen in Fourqueux, een dorpje vastgeplakt aan Saint-Germain-en-Laye, een chique stadje 20 kilometer ten westen van Parijs. In augustus 2006 kwamen we aan, met ons zoontje Hugo van 1 jaar oud. Mijn man werd leraar op een internationale school. Ik had mijn baan als lerares Frans opgezegd. We pakten vrijwel moeiteloos ons Franse leven op (het scheelde wel dat ik de taal vloeiend sprak en al heel wat voorkennis van de cultuur had). Maar nu, na 4 jaar, vind ik de verschillen tussen Nederland en Frankrijk groter dan ik dacht.

Het leven is harder. Kinderen vanaf drie jaar gaan vaak al vier dagen van half negen tot half vijf naar de crèche, of langer als beide ouders werken (wat meestal het geval is). Er is geen tijd voor het doormaken van een griep of een verkoudheid, deze dient meteen onschadelijk te worden gemaakt. De huisarts wordt regelmatig bezocht en kent de hele familie. Elk kuchje, bultje, snotje wordt meteen geanalyseerd (door de juf, meester of crècheleidster) en mag niet worden genegeerd: meteen naar de dokter en de apotheek om een medicijn te halen. Stel je voor dat iemand besmet zou raken. Ik doe er niet zo aan mee (“goed voor de weerstand”), daar ben ik toch te Nederlands voor. Ze zullen me vrij barbaars vinden.

Toen ik Hugo voor de eerste keer op kwam halen van de crèche was ik verbaasd dat hij niet, “mama” roepend, naar me toe mocht rennen. Non, non faut pas courir et pas crier, les enfants!

Het is dus altijd rustig op de crèche en ook op school. Lijkt me heerlijk voor het personeel, dat wel. Maar het spontane wordt er 'uitgeramd’.

Toch waardeer ik deze discipline zeker. Ook bij volwassenen vind je het terug. Iedereen is beleefd naar elkaar toe. Een rij bij de kassa wordt zonder mopperen geaccepteerd. Haastige mensen zie ik niet veel. Behalve in het verkeer, daar zijn de regels anders. Je moet snel beslissen! Toch zie ik de hoffelijkheid ook daar terug: men laat je makkelijk voorgaan als het zo uitkomt.

In het sociale verkeer is er meer ruimte. Mensen zitten elkaar niet zo dicht op de huid en dat vind ik prettig.

Wordt vervolgd,

Amitiés, Inez Neppelenbroek

[ Nieuws uit Frankrijk ] | [ 1 ] | [ 2 ] | [ 3 ] | [ 4 ] | [ 5 ] | [ 6 ] | [ 7 ] | [ 8 ] | [ 9 ] | [ 10 ] | [ 11 ] | [ 12 ] | [ 13 ] | [ 14 ]

Draag bij!

Heeft u een bijdrage voor het prikbord? Laat het weten via e-mail of dit formulier.

Corejanne Lemmens
Taaltrainingen Frans
Bordeslaan 359
5223 MN 's-Hertogenbosch

06 124 192 00
info@corejannelemmens.nl

privacyverklaring

Taaltrainingen Frans