Nieuws uit Frankrijk

La maison aux volets bleus

Elly Vorstermans-Blom is een inspirerende en veelzijdige vrouw.  Na haar opleiding aan de Stadsacademie voor toegepaste Kunsten in Maastricht werkte zij als docent esthetische vorming. Ze gaf jarenlang op bijzondere wijze cursussen tekenen en schilderen in Frankrijk en toonde op diverse exposities haar werk als beeldend kunstenaar. Haar leven lang schrijft zij al korte verhalen, columns en interviews als freelance publicist. Ook bijna 10 jaar was ze verbonden aan TV Valkenburg, waar ze eigen programma’s maakte. In 2008 kwam haar bundel Vergleden Tijd uit. Daar zijn diverse optredens uit voortgekomen.
Onderstaand haar bijdrage.

Ik ken maar weinig mensen die niet gecharmeerd zijn van la douce France. Pas op, wij Nederlanders hebben een zeer geromantiseerd beeld van dat land en de mensen. We vinden veel dingen fraai, schilderachtig, de mensen zo vrij en losjes. Maar diezelfde afgebladderde huizen zouden hier totaal anders beoordeeld worden. En die charmante Fransen zouden met hun nonchalante mentaliteit in Nederland beslist niet op die manier kunnen functioneren. Maar er is iets, dat ons – ondanks onbegrip, verschillen en teleurstellingen – iedere keer weer die kant op lokt. In weerwil van ons gezond verstand.
Kennis van de taal is onontbeerlijk. Als je echt naar Frankrijk gaat, dus contacten met de Fransen wilt hebben, moet je kunnen communiceren. Maar daarnaast is het even noodzakelijk iets van de gebruiken en rituelen ter plekke te weten.

Een van mijn eerste ervaringen. Ik nodig een bevriend echtpaar op een avond uit. Ze wonen vlak bij. Ik stel hen voor te komen als hun en onze - nog kleine - kinderen in bed liggen. Fout, je nodigt ook de kinderen uit, dat is gebruikelijk en het is per slot vakantie. Maar de mensen komen zoals afgesproken iets na acht uur. Onze kinderen slapen al bijna, wij hebben gegeten en ik serveer – heel Hollands – koffie met gebak ter gelegenheid van mijn verjaardag. Zij verorberen dat en dan zijn we al pratend toe aan een glas wijn. Na een half uurtje haal ik allerhande lekkere hapjes tevoorschijn. Zij pikken daar geestdriftig van. Af en toe gaat een van beiden even naar huis om naar de kinderen te kijken. Zo dobberen we de avond door.
Heel veel later, toen we hechte vrienden waren geworden, hebben we nog vaak gelachen om mijn vergissing. Hun verbijstering dat ik de avond begon met het dessert! Als je iemand uitnodigt op een avond, zeker voor een verjaardag, is dat altijd met een maaltijd. Jean en Danièle gingen om beurten even naar huis om wat te eten. Zij hadden de hele dag hard gewerkt en zich verheugd op een feestmaal! Zie je het voor je? Ik leerde al snel altijd letterlijk te vragen: hoe doen ze dat hier, wat verwacht men van me, op welk tijdstip begint zo iets, hoe laat ga ik weg, enzovoort. Iedereen vindt het leuk om mij dat uit te leggen en vraagt van de weeromstuit hoe wij onze feesten vieren. En Danièle is mijn betrouwbare gids geweest. Na dertig jaar in een huisje op het platteland in Frankrijk, midden in een dorp met zo’n 300 inwoners, durf ik wel te zeggen dat we het inmiddels aardig onder de knie hebben. De maaltijden die we vierden met soms maar een futiele aanleiding, zijn uiteindelijk een mix geworden van beide culturen, soms zelfs gekruid met Zuid Amerikaanse of andere invloeden, meegebracht door lieve gasten van elders op de wereld. In ons huisje klonken vaker verschillende talen, maar de verschillen werden niet benadrukt. De vreugde lag in het ont-moeten.

Er waren zelfs Fransen die pogingen deden om Engels te praten …

[ Nieuws uit Frankrijk ] | [ 1 ] | [ 2 ] | [ 3 ] | [ 4 ] | [ 5 ] | [ 6 ] | [ 7 ] | [ 8 ] | [ 9 ] | [ 10 ] | [ 11 ] | [ 12 ] | [ 13 ] | [ 14 ]

Draag bij!

Heeft u een bijdrage voor het prikbord? Laat het weten via e-mail of dit formulier.

Corejanne Lemmens
Taaltrainingen Frans
Bordeslaan 359
5223 MN 's-Hertogenbosch

06 124 192 00
info@corejannelemmens.nl

privacyverklaring

Taaltrainingen Frans